เป็นละครแนวไหน เรื่องนี้จะออกแนวโบราณ มีบู๊ในแบบคล้ายๆ เรื่อง ชุมแพ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องของคนที่ใช้คมแฝกเป็นอาวุธ ซึ่งก็น่าจะเป็นที่มาของคำว่านักเลงหัวไม้ เรื่องนี้ผมจะเหนื่อยมากๆ เพราะต้องบู๊ด้วยคมแฝก ซึ่งมันจะมีปัญหาหลายอย่าง อย่างแรกในเรื่องจะต้องมีการตีกัน เวลาที่ผมไปตีคนอื่นด้วยคมแฝกซึ่งเป็นของจริง เราก็จะต้องระมัดระวัง เพราะถ้าผิดคิวก็เจ็บ แต่เราก็ต้องเล่นให้เหมือนจริง

มีพลาดบ้างมั้ย มีครับ ก็เจ็บกันไป ช่วงหลังก็จะใช้คมแฝกปลอม เพราะอยากจะให้ตีได้แรงมากขึ้น อันนี้ก็เป็นปัญหาอีก เพราะยังไงมันก็เจ็บ ผมถูกตีมาแล้วเจ็บครับ และด้วยความที่เป็นละครบู๊และมีฉากบู๊มากด้วยก็ต้องตีกันตลอดจนแขนผมล้าไปหมด เพราะแต่ละฉากถ่ายหลายเทก

แต่ถ่ายบางวันก็มีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วย ก็คือ นุ่น (วรนุช วงษ์สวรรค์) เพราะนุ่นเขาเป็นเหมือนตัวที่จะมาห้ามเวลาที่เราลุยๆ กับใครอยู่ โดยเขามักจะพูดว่า หยุดนะ ซึ่งคำนี้ทำให้ผมชื่นใจ เพราะว่าการตีกันจะหยุดลงทันที แขนของผมที่ล้าเต็มที่เพราะใช้คมแฝกตีกันก็จะได้พักด้วย

เรื่องนี้เหนื่อยมากๆ ขนาดว่าผมเองเป็นคนที่เล่นกีฬา ออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ พอมาเจอบทหนักๆ แบบนี้ก็ถึงกับล้าเหมือนกัน แต่ก็สนุกดีนะเพราะว่าเหมือนกับเราได้ออกกำลังกายไปด้วยในตัว เรื่องนี้ผมคิดว่าเป็นอีกทางเลือกให้คนดูละครได้ดูกัน แต่คนจะชอบหรือไม่ชอบอันนี้ไม่รู้ครับ แต่ถ้าถามส่วนตัวผมเองก็ชอบนะ พระเอกผิวเข้มกล่าวทิ้งท้าย

หน้า 21