พักยกวันนี้ย บ่าววีจะพาไปล่องใต้ทำกิจกรรมการกุศลที่โรงเรียนบ้านโคกทรายย ต.โพรงจระเข้ย อ.ย่านตาขาวย จ.ตรังย ซึ่งเป็นบ้านเกิดที่บ่าววีใช้ชีวิตในวัยเรียนย อันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาก้าวมาสู่ความสำเร็จย ในการเป็นศิลปิน

ซึ่งนอกจากพาเที่ยวบ้านเกิดแล้วบ่าววียังพาเพื่อนๆย ทหารอากาศจาก หน่วยมิตรประชากองทัพอากาศ กองกิจการพลเรือนกองทัพอากาศย ไปทำกิจกรรมเพื่อการกุศลในครั้งนี้ด้วย

บ่าววีมารอต้อนรับเราอยู่ด้านหน้าท่าอากาศยานกองทัพอากาศย ซึ่งเจ้าตัวย สลัดเสื้อยืดย กางเกงยีนย มาใส่ชุดทหารอากาศสุดเท่ย (เหลือเกิน)

ใช้เวลาเดินทางทางอากาศเพียงชั่วโมงเศษเราก็มาถึงท่าอากาศยานจังหวัดตรังย ก่อนที่จะต่อรถมุ่งหน้าสู่ย โรงเรียนวิเชียรมาตุ2ย เพื่อร่วมทำกิจกรรมกับ หน่วยมิตรประชากองทัพอากาศ อาทิย การแข่งขันฟุตบอลการกุศลย มอบอุปกรณ์การเรียนการสอนย ย และอุปกรณ์กีฬาย ซึ่งถือเป็นกิจกรรมที่นักร้องผู้นี้ทำมาอย่างต่อเนื่องย ตั้งแต่ยังไม่เป็นนักร้อง

หลังจากเสร็จกิจกรรมต่างๆแล้วย บ่าววีก็พาเราเดินลัดเลาะตามถนนดินแดงเข้าไปยังโรงเรียนบ้านโคกทรายย ที่อยู่ถัดไปไม่ไกลซึ่งโรงเรียนนี้บ่าววีบอกว่าเขาเรียนมาตั้งแต่อนุบาลจนถึงย ป.6ย เลยทีเดียว

นี่เป็นโรงเรียนที่ผมเรียนมาตั้งแต่เด็กๆใหญ่มั้ยครับย บ่าววีรีบแนะนำย พร้อมเดินนำหน้าพาเราเข้าสู่ตัวอาคารเรียนย ซึ่งลักษณะเป็นไม้ครึ่งปูนย ภายในห้องดังกล่าวย มีผู้ชายยืนรออยู่

นี่คืออ.ประกอบย สังข์มณีย อาจารย์ที่สอนผมสมัยเด็กๆย ห้องนี้เป็นห้องเรียนที่ผมนั่งเรียนย เมื่อก่อนจะเป็นโต๊ะไม้ยาวๆย วางเรียงกันย บ่าววีชี้ไปยังโต๊ะตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่เกือบหลังห้องพร้อมอธิบายสภาพห้องเรียนเมื่อวันวานให้เราฟังย ซึ่งในปัจจุบันสภาพห้องเรียนดูโทรมไปบ้างตามกาลเวลาย โต๊ะไม้ยาวที่บ่าววีใช้เขียนหนังสือก็เหลือให้เห็นเพียงตัวเดียวย ซึ่งเจ้าตัวบอกว่าอยากจะหาโต๊ะเรียนใหม่ๆย มาให้น้องๆย นั่งเรียนบ้างจะได้สบาย

บ่าววีพาเราเดินย้อนมาที่ด้านหน้าห้องเรียนก่อนจะชี้ให้เราดูลอนหลังคาห้องพร้อมเล่าความซนของตัวเองให้ฟัง

พี่เห็นลอนหลังไหมครับสมัยก่อนผมกับเพื่อนๆย ชอบเอาไม้มาแหย่ตามลอนหลังคาย เพื่อแกล้งนกกระจอกที่ชอบเข้าไปนอนอยู่ข้างในย แต่ไม่ได้ทำให้เขาถึงตายนะครับย แค่เล่นซนไปตามนิสัยความเป็นเด็กบ้านนอกย บ่าววีเล่าวีรกรรมในอดีตของตัวเองเสียงเจื้อยแจ้ว

ถัดจากห้องเรียนดังกล่าวเป็นพื้นที่กว้างย มีต้นไทรและบ่อน้ำอยู่ติดกันย ซึ่งมองไปด้านหลังบ่อน้ำจะเป็นภูเขาย บ่าววีเดินนำหน้าไปหยุดอยู่ใต้ต้นไทรย ซึ่งมีศาลเล็กๆตั้งอยู่ใกล้กันย ก่อนจะหันมาเล่าความผูกพันกับสถานที่นี้อย่างอารมณ์ดี

ใต้ต้นไทรนี้เมื่อก่อนผมชอบมานั่งที่นี่ย เพราะบริเวณนี้จะมีนกเยอะมากย ผมมานั่งดูนกกับเพื่อนๆย ทุกวันเลยย สนามที่เราเห็นแต่ก่อนเป็นหญ้าหมดเลยย ส่วนศาลที่เห็นย คนที่นี่เรียกว่าศาลทวดทรายย ใครที่บนบานขอสิ่งใดก็จะได้สิ่งนั้นย พอสมหวังเขาจะจุดประทัดแก้บนย ท่านชอบประทัดย พี่เห็นบ่อน้ำมั้ยย เมื่อก่อนบ่อนี้เราใช้เลี้ยงปลานิลย ปลาดุกย เพื่อเอาไปทำอาหารกลางวันให้นักเรียนกินย บ่าววียังเล่าต่อไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

หลังจากนั่งเล่นชมวิวกันพักหนึ่งบ่าววีก็ออกปากชวนเราไปเที่ยวบ้านย ซึ่งบริเวณที่เรานั่งอยู่นั้นย ติดกับหลังบ้านของเขาเรียกว่าปีนรั้วเข้า-ออกโรงเรียนโดยไม่ต้องเดินเข้าประตูโรงเรียนสบายๆย เลย

บ่าววีพาเรามาหยุดอยู่ตรงที่ทำการผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่4ย โดยหน้าบ้านมีต้นกล้วยไม้สีสันสดใสแขวนอยู่นับกระถางซึ่งทราบมาว่าเป็นของแฟนเพลงที่นำมามอบให้แก่บ่าววีย ครู่หนึ่งพ่อกับแม่ย น้องสาวย น้องชายของบ่าววีย ก็ออกมาต้อนรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มพร้อมกับน้ำเย็นแก้วใหญ่ย ซึ่งเราก็รีบเดินสำรวจบ้านราวกับหาสมบัติกันทีเดียวย โดยมีบ่าววีเดินเป็นไกด์ย คอยอธิบายถึงมุมต่างๆย ในบ้านย แต่ที่เราสะดุดตามากที่สุดย คือรูปสมัยที่บ่าววียังเรียนโรงเรียนจ่าอากาศนั่นเอง

พี่จำได้ไหมว่าคนไหนคือผมถามพลางชี้ให้ดูภาพตัวเองทันทีย โดยไม่รอคำตอบจากเราย จากนั้นศิลปินลูกทุ่งเพื่อชีวิตคนดังย ก็พาเราเดินอ้อมไปทางหลังบ้านย ซึ่งเป็นพื้นที่ว่างและดูเหมือนกำลังจะมีการก่อสร้างอาคารอะไรสักอย่าง

ตรงนี้ผมกำลังจะทำโรงรีดยางให้พ่อแม่เพราะอาชีพเราทำสวนยางย ถ้ามีโรงรีดเองย ก็จะช่วยอำนวยความสะดวกให้พ่อแม่ได้ย ผมก็ค่อยๆย เก็บเงินทำไปเรื่อยๆย สวนยางเป็นธุรกิจเล็กๆย ของครอบครัวย ที่ทำกันมานานเสียดายเวลาน้อยไม่งั้นผมจะพาพี่ไปดูสวนยางของผมย บ่าววีกล่าวด้วยความเสียดาย

เราเดินสำรวจบ้านกันพักใหญ่เสียงทีมงานอาร์สยามก็ดังขึ้นย บ่าววีเปลี่ยนชุดได้แล้วเดี๋ยวต้องลงเตะฟุตบอลย บ่าววีจึงขอตัวไปเปลี่ยนชุดย เพื่อลงเตะฟุตบอลการกุศลระหว่างทีมจากศิลปินอาร์สยามกับทีมฟุตบอลท้องถิ่นย อันเป็นกิจกรรมสุดท้ายของการมาในวันนี้ย บ๊าย...บาย