โดย วัลยา จิราธิวัฒน์

จากการเดินชมฮาเกีย โซเฟีย (Hagia Sophia) และโบสถ์ต่างๆ ทำให้ดิฉันประทับใจในความศรัทธาของผู้คนที่ไม่รู้ว่าคนสมัยก่อนสร้างโบสถ์ที่สูง ไม่มีเสา ตรงกลางจะโล่งสวย ได้อย่างไร คิดดูสร้างศูนย์การค้าสมัยนี้ถ้าจะสร้างให้ไม่มีเสานี่สร้างยากมากเลย สมัยก่อนคงต้องใช้เงินมากกว่าสมัยนี้ และต้องใช้แรงงานมโหฬารขนาดไหน

นี่แหละคือความศรัทธา...

เห็นแล้วได้แต่คิดว่า ถ้าไม่ใช่เพราะความศรัทธา ไม่ใช่เพราะพลังความคิด พลังเงิน พลังแรงงานนะ โบสถ์เหล่านี้ไม่มีวันเกิดขึ้นได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นดิฉันรู้สึกดีใจที่เขาไม่ได้ทำลาย เก็บไว้ให้คนรุ่นหลังอย่างเราได้เห็น อันนี้ประทับใจมาก

เรียกว่าอยู่ที่นี่ใช้เวลาเดินชั่วโมงสองชั่วโมงไม่เบื่อเลย

และไม่เพียงแค่สถาปัตยกรรมอันน่าทึ่งเท่านั้นที่ทำให้ดิฉันประทับใจ ตุรกียังมีอีกหลายอย่างที่น่าสนใจ อย่างเรื่องของการค้าขายที่นี่ได้ชื่อว่ามีตลาดที่เป็นแหล่งค้าขายแห่งแรกของโลกเรียกว่า แกรนด์บาซาร์ (Grand Bazaar)

ว่ากันว่า แกรนด์บาซาร์คือการเริ่มต้นทางการค้าขายของโลกก็ว่าได้ เนื่องจากเมื่อก่อนตลาดแห่งนี้เริ่มขึ้นมาจากการเป็นที่ที่คนมารวมตัวกันแล้วมาค้าขายสินค้ากัน

ลักษณะของอาคารเป็นสิ่งปลูกสร้างที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว เป็นล็อกซ้ายขวากว้างมาก มีชั้นเดียวแต่สูง มีชื่อเสียงเรื่องขายพรม ขายเครื่องเทศ แบ่งเป็นโซนต่างๆ อาทิ เสื้อผ้า พรม ตะเกียง ไปป์ ฯลฯ ในไกด์บุ๊กดังๆ ต่างก็เคลมว่าที่นี่ใหญ่มากมีร้านค้าอยู่ถึง 4,000 ร้าน

คนค้าขายที่ตลาดแห่งนี้จึงได้ชื่อว่าขายของเก่ง และหลอกเก่งด้วยนะ เราต้องต่อราคากันน่าดู ซึ่งดิฉันขอสารภาพเลยว่าดิฉันเองก็โดนหลอกไปหลายครั้งค่ะ

เห็นว่าที่นี่สร้างขึ้นโดยมาเหม็ดที่ 2 ตั้งแต่ปี ค.ศ.1453 มีประตูทางเข้าหลายทาง เหมือนพาหุรัดบ้านเรา แต่ใหญ่กว่ามาก

สินค้าที่ใครๆ ว่ามาแล้วต้องซื้อก็คือ พรม แล้วก็เครื่องใช้ทองเหลือง ของเขามีชื่อมากเลยค่ะ นอกจากนี้ยังมีร้านจิวเวลรี่เยอะ ซึ่งน่าภูมิใจมากตรงที่ดิฉันเดินไปถามเขาว่าเอามาจากไหน

เขาตอบเลยว่า มาจากเมืองไทย...

ฟังแล้วภูมิใจเลยค่ะ เพราะเขาบอกว่าไปซื้อพลอยที่เมืองไทยทุกที แต่ฝีมือในการเข้าตัวเรือนจะต่างจากบ้านเรา ของเขาจะออกแขกๆ หน่อยนะ

ดิฉันได้ของที่ระลึกติดมือกลับบ้านจากตลาดดึกดำบรรพ์แห่งนี้ก็คือ พรมหนึ่งผืน กล่องเล่นหมากรุกไม้สีเข้มอ่อนสลับกัน จานชามก็ได้มานะคะแต่แพงมากเลย แพงเพราะลายเขาไม่เหมือนเราเท่านั้นเอง

แต่ถ้าหากพูดถึงความประณีตละเอียดอ่อนดิฉันว่าของเมืองไทยดีกว่าค่ะ

หน้า 51