หลายคนห่วงการเมืองว่าจะมีเลือกตั้งหรือไม่และเมื่อใด รัฐธรรมนูญจะผ่านหรือไม่ รัฐบาลหน้าจะเป็นใคร นโยบายจะเป็นอย่างไร ผมคิดว่าสิ่งที่น่าห่วงที่สุดของประเทศคือปัญหาสังคมในขณะนี้ ปีนี้ผมอายุ 54 ปี ยังไม่เคยเห็นความขัดแย้งสูงขนาดนี้ในประเทศ คิดว่าการเมือง สังคม เศรษฐกิจนั้นหากมองประเทศโดยรวมเมฆหมอกมันมีอยู่ เราต้องดูส่วนรวมให้ครบ เอาประโยชน์ของชาติเป็นใหญ่แล้วแก้ไขปัญหา แม้ข้างหน้าจะไม่ใช่วิกฤตเศรษฐกิจ หากไม่รีบช่วยกันแก้ไขก็อาจเกิดปัญหาที่หนักกว่าวิกฤตเศรษฐกิจ

มองไปข้างหน้าแล้ว แม้การเลือกตั้งยังไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุด แต่มันเป็นเพียงคำตอบเดียวจริงๆ ที่อย่างน้อยที่สุดยังมีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ลองนึกภาพว่าตลาดหุ้นที่เด้งขึ้นมา 3-4 วันต่อเนื่องนั้น เพราะอะไรเป็นเพราะเศรษฐกิจเฟื่องฟูหรือไม่ ไม่ใช่ มันเกิดจากแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ต่างหาก สังเกตว่าเมื่อผ่านเดือนกรกฎาคม โดยเฉพาะวันที่ 31 กรกฎาคม นักลงทุนทั้งหลายคิดว่า จุดนั้นคือจุดหักเหสำคัญ เขามองว่าเมื่อผ่านพ้นไปแล้วและเมื่อมีการประกาศวันเลือกตั้งแน่นอนในปลายปีนี้นั้น หากเกิดการเลือกตั้งโอกาสที่จะได้กำไรมีสูง หากไม่มีการเลือกตั้ง หุ้นก็จะตกลงมาเพียง 15 เปอร์เซ็นต์ ความเสี่ยงนั้นพอรับได้ เขาคิดว่าขอให้ผ่านเดือนกรกฎาคม และมีการเลือกตั้งก็จะไปว่ากันใหม่ในปี 2551 นี่คือพฤติกรรมการเล่นหุ้นของต่างประเทศที่มองการเลือกตั้งเป็นแสงสว่างปลายอุโมงค์

ผมคิดว่าการเลือกตั้งเป็นสิ่งจำเป็นมาก แต่การแก้ปัญหาและสร้างอนาคตให้ประเทศต้องไปไกลกว่าการเลือกตั้ง เพราะปัญหาหลักจริงๆ ตอนนี้คือ ความเชื่อมั่นและเชื่อถือ พูดแบบนี้เพราะรัฐบาลข้างหน้าไม่ว่าใครจะมาเป็น ต้องนำคนที่ดีที่สุดในทุกสาขามาช่วยกันเพราะคนไทยเชื่อในตัวบุคคล แต่ฝรั่งเชื่อระบบและนโยบาย

มีคำถามว่า ผมจะกลับมาสู่การเมืองหรือไม่ ก็ตอบไปว่าหากคิดว่าการกลับมาของผมนั้นมีประโยชน์ผมก็จะกลับมา แต่ต้องตอบคำถามให้ได้ว่ากลับมาแล้วทำอะไรให้บ้านเมืองบ้าง เราอยู่มา 6 ปี ถ้าจะอยู่ต่อไปก็ต้องทำอะไรให้บ้านเมืองได้ ไม่อย่างนั้นกลับไปอยู่กับครอบครัวดีกว่า แล้วปล่อยให้คนอื่นทำ การตอบตัวเองและสังคมเป็นสิ่งสำคัญ

ตอนนั้นผมตั้งใจว่าหากทำได้ก็อยากจะทำ แต่เมื่อมีการยุบพรรคไทยรักไทย ผมซึ่งเป็น 1 ในกรรมการบริหารพรรค ที่โดนตัดสิทธิทางการเมือง 5 ปี ใครจะคิดอย่างไรก็แล้วแต่ แต่ผมเคารพกติกา พักก็คือพัก ก็ต้องฝากไว้กับคนใหม่ๆ ที่มีอยู่ จริงๆ แล้วประเทศไทยมีศักยภาพ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเมื่อถึงจุดๆ หนึ่งจะมีปัญหา พวกผมที่โดนตัดสิทธิก็ต้องยืนแถวหลังพร้อมให้การสนับสนุนเต็มที่ ในด้านความคิดอ่านต่างๆ เพียงแต่การเกี่ยวข้องการเมืองโดยตรงนั้นทำไม่ได้

ตอนที่ผมร่วมรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ตั้งใจว่าเมื่อมีโอกาสทำให้บ้านเมืองก็จะทำเต็มที่ บ้านเมืองและสังคมต้องมาก่อน แต่คนไม่เหมือนกันทุกคน การมองโลกก็ไม่เหมือนกัน เราทำงานเพราะงานคือหน้าที่ พยายามดูแลทุกอย่างที่อยู่ในขอบเขตของเราให้ดีที่สุดแต่บางครั้งการเมือง อำนาจเป็นสิ่งที่บางครั้งทำให้เราไม่อาจทำอะไรได้

ถามว่าเคยพูดกับอดีตนายกฯหรือไม่ เคยโดยเฉพาะในช่วงหลังผมเคยพบอดีตนายกฯก่อนที่จะเกิดปัญหา ได้เรียนไปว่าท่านครับลาออกเถอะครับ ผมก็จะลาออกด้วย เราทำงานมาพอแล้ว เชื่อไหมว่า สีหน้าของท่านผ่อนคลายมากเลย เหมือนจะตัดสินใจว่าจะเลิก ผมก็ดีใจเพราะเป็นการยุติปัญหา แต่พอลุกออกจากห้องไป มันก็เป็นอีกแบบ หลายสิ่งหลายอย่างหลายโครงการเราดูอยู่ว่าโครงการนี้เป็นโครงการที่ดีแต่เรื่องการปฏิบัติต้องระวัง หากมีใครอื่นทำไม่ดีต้องระวัง เราพยายามสร้างกลไกการปกป้อง ตั้งคณะกรรมการเช่นโครงการเมกะโปรเจ็คต์ ผมก็พยายามแนะนำแต่ไม่แน่ใจว่า ณ จุดนั้น ท่านจะฟังผมและไว้ใจผมหรือไม่ เพราะมีคนไปเรียนท่านว่า ผมต้องการเป็นนายกฯ บางครั้งเราพูดได้แต่ทำอะไรไม่ได้และผมก็พบวิบากกรรมพอสมควรจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่ง 6 ปีเต็ม เรียนตรงๆ ว่าไม่ใช่ง่ายๆ จริงๆ ดังนั้น เรื่องทั้งหมดผมพยายามแล้ว

บางครั้งการเป็นคนที่พูดน้อย ไม่อยากพูดหากไม่จำเป็น มันก็ลำบาก เพราะเป็นการเปิดโอกาสให้คนอื่นพูดแทนผมตลอด บางครั้งไม่ใช่ตัวของผมด้วยซ้ำ แต่นานๆ ครั้งผมก็จะออกมาพูดแต่พูดเลยต้องให้เคลียร์ว่า เรื่องการเมืองผมถือเป็นเรื่องสำคัญมากผมถือว่าทุกคนมีหน้าที่เหมือนกันหมด มากบ้างน้อยบ้าง หากไม่ยุ่งเรื่องการเมืองเลยก็ไม่ถูกต้องเพราะประเทศเป็นของทุกคน ในช่วงที่ผมประกาศที่ธรรมศาสตร์นั้น ผมบอกว่าหากผมจะตั้งพรรค ผมจะตั้งพรรคใหม่ขึ้นมาเพราะต้องการอิสระทางความคิด การเข้าไปดูทุกกลุ่ม เชิญคนดีๆ มาช่วยงานการเมืองและพร้อมประสานกับทุกฝ่าย นั่นคือความตั้งใจจริงๆ ถ้าจำเป็นต้องทำการเมือง

หลังจากนั้นนายสมศักดิ์ เทพสุทิน หัวหน้ากลุ่มมัชฌิมา ซึ่งเป็นเพื่อนที่ดีกับผมมานาน ตั้งแต่สมัยที่นายสมศักดิ์ดูแลการท่องเที่ยวฯ ตอนนั้นผมลาออกจากพรรคไปแล้ว นายสมศักดิ์ก็ตั้งกลุ่มขึ้นมา นายสมศักดิ์รักและปรารถนาดีกับผม อยากให้ผมไปเป็นหัวหน้าพรรคมัชฌิมา ผมตอบไปว่า คงเข้าไปรวมกลุ่มไม่ได้ เพราะได้ประกาศต่อสาธารณะแล้วว่า หากจะทำการเมืองต้องตั้งพรรคใหม่ ใจจริงผมอยากให้พวกเรารวมกันแล้วไปตั้งพรรคใหม่ด้วยกันและถ้าผมเข้าไปในมุ้งมัชฌิมา กลุ่มอื่นๆ ที่อยากเข้าร่วมด้วยก็ลำบากและจะไม่ยอมมาร่วมด้วย มันจะทำให้การประสาน-สามัคคีทำไม่ได้ นี่คือเหตุผลว่าทำไมผมไม่สามารถเข้าไปในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งได้ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับนายสมศักดิ์ยังดีต่อกัน

นอกจากนั้น ผมได้พบนายอเนก เหล่าธรรมทัศน์ อดีตหัวหน้าพรรคมหาชน ก็เชิญนายอเนกมาในฐานะเพื่อนที่รู้จักกันหลายปี และยังชวนนายประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ อดีตเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ รวมทั้งนักวิชาการรุ่นใหม่ๆ ที่มีความตั้งใจสูงมากในการทำงานให้บ้านเมืองเข้ามาร่วมกัน ตอนนั้นกำลังประสานกันอยู่ แต่เมื่อมีการตัดสิทธิ 5 ปี ผมกับนายสมศักดิ์ก็ต้องไปยืนแถวหลัง และช่วงนั้นกลุ่มของนายประดิษฐ์-นายอเนก และนักวิชาการก็มาหารือกับผมว่า มีความตั้งใจที่จะทำการเมืองต่อไปและจะทำให้ดีด้วย โดยจะทำในชื่อ รวมใจไทย ชื่อนี้ก็บอกความต้องการอยู่แล้วว่า ต้องการรวมใจและประสานงาน แต่ละคนในนั้น ผมรู้จักดี เป็นคนที่มีความรู้ ความสามารถ ไม่ต้องทำอะไรก็อยู่ได้อยู่แล้วด้วยชื่อเสียงของตัวเอง ผมก็ให้กำลังใจไปว่า ขอให้ทำและต้องทำให้ดี

ในทรรศนะส่วนตัว รวมใจไทยนั้น เป็นกลุ่มการเมืองที่ผมชื่นชม และคิดว่าน่าสนับสนุน คิดว่าหลายคนน่าจะเปิดโอกาสให้ได้ทำงานเพราะมีความตั้งใจมาก ไม่ได้อยากเข้ามาเพื่อมีอำนาจทางการเมือง จริงๆ แล้ววันที่กลุ่มรวมใจไทยประกาศเปิดตัวนั้นไม่ได้ประกาศเปิดตัวพรรค เพียงแต่ต้องการประกาศตัวกลุ่มและจุดยืน บางครั้งนักการเมืองใหม่มีประสบการณ์น้อยอาจสื่อความไม่เข้าใจ แต่ถือว่าเลยไปแล้วก็เลยไป

กลุ่มนี้หากสนับสนุนได้ผมก็ยินดี แต่ต้องเป็นไปตามกรอบกฎหมายที่จะอนุญาต แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่สนับสนุนกลุ่มอื่นๆ ส่วนเรื่องลงเล่นการเมืองอีกครั้งเป็นเรื่องอนาคต ผมไม่คิดไปไกลขนาดนั้น แต่คิดว่าวันนี้เมื่อถูกพัก 5 ปีก็ต้องฝากเรื่องต่างๆ ไว้กับนักการเมืองที่มีอยู่ ไม่ว่าพรรคใดก็ตาม ให้ช่วยประคับประคองทำงานให้บ้านเมืองต่อไป

สำหรับการเคลื่อนไหวของ พ.ต.ท.ทักษิณในช่วงนี้จะกระทบต่อการเมืองและเศรษฐกิจอย่างไรนั้น อันนี้เป็นเรื่องของท่าน ผมไม่อยากพูด แต่คิดว่าหากอะไรที่ทำให้บ้านเมืองสงบได้ก็น่าจะทำ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกสดชื่นขึ้น อยู่บ้านจนลูกๆ รู้สึกเบื่อหน้าแล้วฆ

หน้า 11