หลายคนที่แค่บาดเจ็บนั้นถือว่ายังพอมีโชคอยู่บ้าง แต่คนที่ไม่มีโชคกลับเป็นครอบครัว หลวงแสง ที่ต้องสูญเสียเสาหลักของครอบครัว อย่างนางสายชล หลวงแสง พนักงานเก็บเงิน องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) วัย 42 ปี

เสียงร่ำไห้ระคนด้วยความเสียใจของ จิ๊บ น.ส.สุชีรา อินทร์สุวรรณ บุตรสาววัย 25 ปี พนักงานขายบริษัท ไอดี แอดวานซ์ จำกัด รวมทั้งญาติพี่น้องของนางสายชลดังให้ได้ยินตลอดเวลา ความสูญเสียครั้งนี้คงยากที่จะทำใจให้ลืมความเศร้า

จิ๊บ-หมูแฮม คือ ความเหมือนที่ดูจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

จิ๊บ-หมูแฮม อยู่ในฐานะลูกเหมือนกัน จิ๊บ-หมูแฮม เสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหมือนกัน ที่ต่างกันคือ จิ๊บคือผู้ถูกกระทำ หมูแฮมคือคนกระทำ จิ๊บเสียใจแต่ไม่มีพ่อแม่มาซับน้ำตา ขณะที่หมูแฮมมีพ่อแม่ล้อมหน้าล้อมหลังคอยปลอบประโลม วันนี้จิ๊บนอนอยู่วัดเพื่อเฝ้าศพแม่ ขณะที่หมูแฮมนอนอยู่โรงพยาบาลโดยมีครอบครัวเฝ้าดูแลไม่ห่าง จิ๊บไม่สามารถบอกให้แม่ลุกขึ้นมาบอกความจริงที่เกิดขึ้นได้ ขณะที่หมูแฮมบอกให้พ่อแม่เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังไงก็ได้

จิ๊บไม่ต้องการอะไร จิ๊บอยากให้แม่กลับมาอยู่กับจิ๊บ สาววัยเบญจเพสร่ำไห้

ครอบครัวที่สูญเสียอย่าง จิ๊บ หลังจากขาดแม่ไปแล้ว ก็ต้องก้าวเดินต่อไปอย่างโดดเดี่ยว

จิ๊บ เล่าย้อนเล่าถึงชีวิตครอบครัวว่า ตั้งแต่พ่อหย่ากับแม่เมื่อ 12 ปีที่แล้ว เธอมีเพียงแม่และยาย นางทองดำ หลวงแสง วัย 69 ปี ที่คอยอบรมดูแล ซึ่งแม่จะเป็นเสาหลักของบ้าน ดูแลทุกคนในบ้านและส่งเสียให้เรียนจนจบปริญญาตรี ซึ่งเธอเพิ่งทำงานอยู่ฝ่ายขายได้เพียง 6 เดือน ตั้งใจว่าจะทำงานตอบแทนบุญคุณแม่ และช่วยแม่แบ่งเบาภาระ เธอหวังอยากให้แม่ได้พักผ่อนบ้าง

รู้สึกเสียใจมากและยังทำใจไม่ได้ ไม่คิดว่าแม่จะจากไปเร็วเช่นนี้ เพราะแม่เป็นคนดีเป็นที่รักของเพื่อนๆ ร่วมงาน ชอบช่วยเหลือคนอื่นที่เดือดร้อน ตั้งแต่เล็ก แม่จะสอนเสมอว่าให้เป็นคนดี รู้จักให้อภัย รู้จักอดทนเข้มแข็ง อย่ายอมแพ้อะไรง่ายๆ ที่สำคัญต้องรู้จักช่วยเหลือคนอื่นที่เดือดร้อน อะไรที่ช่วยได้ก็ช่วยไป ต้องกตัญญูกตเวที ตอบแทนผู้มีพระคุณ ซึ่งแม่จะทำให้เห็นเป็นแบบอย่างอยู่เสมอ อย่างการดูแลยายให้ยายมีความสุข จิ๊บ ระบายทั้งน้ำตา

จิ๊บบอกด้วยว่า ความรู้สึกที่ไม่มีแม่อีกต่อไปแล้ว รู้สึกอ้างว้าง โดดเดี่ยว ขาดคนที่รักและคอยดูแลในยามที่ทุกข์ใจและมีปัญหา แต่ก็ต้องเข้มแข็งและต้องก้าวต่อไปข้างหน้าให้ได้ เพราะยังมีภาระอีกมากมายที่ต้องรับผิดชอบ ทั้งบ้านที่ต้องผ่อนชำระ และต้องดูแลเลี้ยงดูยายและน้องชาย (ลูกของน้า) ที่พิการทางสมอง

วันนี้ไม่มีแม่แล้ว แต่จิ๊บจะดูแลทุกคนในครอบครัวให้ดีเหมือนที่แม่ทำ จิ๊บอยากขอให้คนที่ทำให้แม่ตายรู้จักสำนึกผิด ยอมรับในการกระทำของตัวเอง แค่นี้จิ๊บเชื่อว่าแม่ก็พร้อมที่จะให้อภัย เพราะแม่เป็นคนที่จิตใจดี ไม่เคียดแค้น แม้การทำผิดของคนคนหนึ่งในครั้งนี้จะต้องแลกด้วยชีวิตของแม่ก็ตาม เธอพูดจบแล้วก็ปล่อยโฮอย่างไม่อายใคร

ชีวิตของคนดีอีกหนึ่งชีวิตต้องจบลงด้วยเท้าที่เหยียบคันเร่งอย่างไร้สติ เรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้แม้ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น แต่มันจะไม่เกิดขึ้นก็ต่อเมื่อคนที่มือกุมพวงมาลัย เท้าเหยียบคันเร่งทุกคนมีสติ และรู้จักควบคุมสติของตัวเองให้ได้

หน้า 36