โดย การ์ตอง

จากอดีตผู้นำนักศึกษา สมัยพฤษภาทมิฬ สู่ดีกรี รศ.ดร. ตำแหน่งเป็น รองอธิการบดีฝ่ายการศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ในวิถีความเป็น ปริญญา เทวนฤมิตรกุล ยังข้องแวะกับการเมืองตลอดในบทบาทของนักวิชาการที่พร้อมที่จะนำเสนอความคิดต่อสถานการณ์ความเคลื่อนไหวต่างๆ

ช่วงแห่งความวิตกว่าการเมืองจะไร้ทางออก ม็อบ พันธมิตร ปิดถนนสะพานมัฆวานรังสรรค์ ส่ง ดาวกระจาย ไปยึดพื้นที่ต่างๆ ด้วยข้อเรียกร้องแรงให้ รัฐบาลลาออก ซึ่ง สมัคร สุนทรเวช ยืนกรานว่าเป็นข้อเรียกร้องที่เกินเหตุ และไม่มีทางปฏิบัติตามได้ ขณะที่ประชาชน นักเรียนที่ได้รับความเดือดร้อนเริ่มร้องเรียนให้รัฐบาลจัดการปัญหา นักธุรกิจการค้ากดดันซึ่งได้รับผลกระทบกดดันให้เร่งคลี่คลาย

ความหวาดหวั่นของฝ่ายต่างๆ เกรงว่าที่สุดรัฐบาลจะทนแรงกดดันไม่ได้ และใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหา ได้มีหลายฝ่ายเสนอทางออกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการตั้งรัฐบาลแห่งชาติ หรือการให้พรรคร่วมรัฐบาลเปลี่ยนขั้ว แต่ทางออกที่ส่งผลต่อความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองโดยตรงเช่นนั้น เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นจริง ความอึมครึมจึงเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อ ปริญญา เทวานฤมิตรกุล เสนอทางแก้โดยให้ประชาชนช่วยกันรณรงค์ให้ทุกฝ่ายยุติสร้างเงื่อนไขที่จะก่อให้เกิดความรุนแรง ด้วยการขอให้ผู้ที่เห็นด้วยกับแนวทางนี้ ช่วยกันใส่เสื้อ หรือผูกริบบิ้นสีขาว เพื่อแสดงถึงการเรียกร้องอย่างสงบ ให้รู้ว่าประชาชนต้องการอะไร กลับทำให้ทุกฝ่ายหันมามอง ด้วยมองเห็นว่านี่คือหนทางที่เป็นไปได้ในการเปิดทางให้การเมืองดำเนินไปด้วยวิธีสันติ

ข้อเสนอดังกล่าว แม้จะโยนมาให้ประชาชนช่วยกันพิจารณาแล้ว แต่ยังเป็นเพียงแค่ความคิด การปฏิบัติพอมีอยู่บ้างในหมู่นักศึกษาบางกลุ่ม

หากยอมรับกันว่าแนวทางนี้เป็นหนทางที่ดี จำเป็นอย่างยิ่งที่ทุกฝ่ายจะต้องช่วยกันสานความคิดนั้นให้เป็นความจริง

ตัวอาจารย์ปริญญาเองควรจะต้องไม่หยุดแค่บทบาทของนักคิด แต่ควรฟื้นอดีตสวมบทบาทของนักเคลื่อนไหวอีกครั้ง เพื่อสานความคิดให้เป็นการปฏิบัติ

ในยุคที่การเมืองเป็นปัจจัยสำคัญของการพัฒนาชาติ นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยต่างๆ เริ่มหันมาให้ความสนใจความเป็นไปบ้างแล้ว

ที่ผ่านมานั้นต้องยอมรับว่า พลังของนิสิต นักศึกษา ห่างเหินไปจากกิจกรรมเพื่อส่วนรวมมากพอสมควร ดังนั้นเมื่อมีแนวทางที่เป็นไปได้ว่าจะช่วยกู้วิกฤตการเมืองได้ จึงควรอย่างยิ่งที่นักศึกษาควรจะออกมาสำแดงพลัง ไม่ใช่การเดินขบวนต่อต้าน หรือไปสู้รบปรบมือกับใคร แต่เป็นการแสดงออกอย่างสงบและสันติตามวิธีการของ อาจารย์ปริญญา

ซึ่งหากช่วยกันคนละไม้ละมือเพื่อนำความสงบมาสู่การเมืองไทยได้ บทบาทของนักศึกษาจะได้รับการบันทึกในประวัติศาสตร์อีกครั้ง ว่าเป็นผู้ช่วยกู้วิกฤตของชาติอย่างแท้จริง

ผู้ที่จะต้องเผชิญกับอนาคตวันข้างหน้าของประเทศ หรือเหล่าเยาวชนในขณะนี้

เป็นเรื่องดีงามยิ่งอย่างแน่นอน หากนักศึกษายุคนี้จะเข้ามามีบทบาทในการกำหนดอนาคตของชาติ ด้วยการลงมือผ่าทางตันด้วยตัวเอง

หน้า 4