โดย raikorn@hotmail.com

ชีวิตคนเรา เริ่มต้นใหม่ ได้เสมอ ความผิดพลาด ล้มเหลวในอดีต ไม่ใช่สิ่งตัดสินอนาคต บุตช์ เนอร์จา เป็นคนหนึ่งที่สามารถ พิสูจน์ความจริง ข้อนี้ได้อย่างดี เมื่อเขาสามารถเดินออกมาจากชีวิตมืดมนที่เคยเป็นเด็กข้างถนน เที่ยวเร่ร่อน ไม่มีที่ซุกหัวนอนในกรุงมะนิลา เคยเป็นเด็กขายยาเสพติด เคยติดยา เคยเป็นหัวหน้าแก๊งเด็กชายขายตัว

แต่ทุกวันนี้ นอกจากสามารถกลับตัว เริ่มต้นชีวิตใหม่ เขายังเป็น พ่อพระ ที่ยอมทุ่มเทกำลังกายและกำลังใจที่เต็มร้อย เพื่อช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนในนครหลวงของฟิลิปปินส์ ให้กลับเนื้อกลับตัว ยอมรับความช่วยเหลือจากบ้านสงเคราะห์เยาวชนต่างๆ ที่มีอยู่ด้วยกันหลายแห่ง เพื่อรับโอกาสที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเก่า

หนุ่มใหญ่วัย 45 ซึ่งปัจจุบันเป็นคุณพ่อลูกสามเล่าว่า เขาทำงานในฐานะ สตรีท เอ็ดดูเคเตอร์ ให้แก่องค์กรชื่อว่า ไชลด์ โฮป เอเชีย (Child Hope Asia) ด้วยการเดินทางไปตามแหล่งเสื่อมโทรมและพื้นที่เสี่ยงต่างๆ ในกรุงมะนิลาเพื่อพูดชักจูง หว่านล้อมให้เด็กเร่ร่อนที่มีทั้งเด็กกำพร้าและเด็กที่ครอบครัวยากจน ยอมทิ้งชีวิตเหลวแหลกบนถนน ที่ทำให้พวกเขาต้องตกเป็นเหยื่อของพวกมิจฉาชีพถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือหาเงิน หรือไม่ก็ต้องลักขโมยชาวบ้านกินเพื่อเอาชีวิตรอด ให้ยอมละทิ้งชีวิตที่มืดดำเช่นนั้น แล้วหันหน้าเดินเข้าไปอยู่ในสถานสงเคราะห์เยาวชน ซึ่งพวกเขาจะได้รับความรู้ คำแนะนำดีๆ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่

เนอร์จาเล่าว่า จากตัวเลขของกรมสังคมสงเคราะห์ ประมาณว่าใน 65 เมืองใหญ่ของฟิลิปปินส์มีเด็กเร่ร่อนอยู่ราว 222,000 คน ลำพังในกรุงมะนิลามีอยู่ราว 70,000 คน แต่เขาเชื่อว่าจริงๆ แล้วน่าจะมีมากกว่านั้น ยิ่งแต่ละวันมีครอบครัวจากชนบทเดินทางเข้ามาทำงานในเมืองหลวงกันมากขึ้นเรื่อยๆ

สำหรับภาพกว้างๆ ในการทำงานแต่ละวันของเนอร์จา นอกจากงานพูดหว่านล้อม หลายครั้งเขายังต้องออกตามหาตัวเด็กๆ ที่หนีออกจากสถานสงเคราะห์ หลังจากเข้าไปอยู่ได้ 2-3 วันก็หนีออกมา ซึ่งมีอยู่เยอะมาก

เด็กพวกนี้จะอ่อนไหว เปราะบางต่อสภาพแวดล้อมที่เขาใช้ชีวิตอยู่มาก บางคนก็ติดยา ผมต้องพยายามสร้างความสัมพันธ์กับเด็กเหล่านี้ทั้งในระดับส่วนตัว และพยายามโน้มน้าวให้พวกเขายอมทิ้งชีวิตบนถนน เพื่อเข้าบ้านพักที่จะให้ความช่วยเหลือ ซึ่งเป็นงานที่ไม่ง่ายเลย

เนอร์จาเล่าว่า แรงบันดาลใจที่ทำให้เขาอยากช่วยเหลือเด็กพวกนี้ เพราะเขาเคยใช้ชีวิตแบบนั้นมาก่อน จากเด็กที่โตขึ้นมาโดยไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่เป็นใคร ต้องอาศัยอยู่กับญาติ แล้วก็หนีออกจากบ้านตอนอายุได้ 10 กว่าขวบ

ผมไม่ชอบให้ใครมาเอาใจ แล้วญาติๆ ก็ชอบสร้างระเบียบ กฎเกณฑ์ แต่ผมเป็นคนรักอิสระ พออายุสัก 10 หรือ 12 ขวบ ผมก็หนีออกจากบ้าน ผมสนุกกับการใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ตามท้องถนน ได้ไปโน่นไปนี่เยอะมาก แล้วผมก็ได้พบกับพวกล่อลวงเด็กไปขายตัว จนที่สุดผมก็ตั้งตัวเป็นพ่อเล้าซะเอง เด็กที่มาใหม่ต้องอยู่ในความดูแลคุ้มครองของผม

อย่างไรก็ตาม เนอร์จาเล่าว่า ต่อมาเขาก็ได้พบเจ้าหน้าที่สังคมสงเคราะห์ที่มาพูดจาหว่านล้อมให้เขายอมเข้าสถานสงเคราะห์สำหรับเด็กชาย และบาทหลวงรูปหนึ่งที่มาชวนให้เขาไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัว

มันเป็นช่วงชีวิตที่อึดอัดและลำบากมาก แล้วผมก็มาถึงจุดหนึ่งที่รู้สึกสงสัย เกิดคำถามกับตัวเองขึ้นมาว่า ผมกำลังตามหาอะไรในชีวิต อะไรคือความหมายของชีวิต ...ตอนแรกผมก็ไม่อยากเข้าสถานสงเคราะห์หรอก ผมเป็นพวกดื้อ หัวแข็ง แต่แล้วต่อมาผมก็ดีใจที่ตัดสินใจเลือกทางที่ถูก

ชีวิตของเนอร์จาหลังจากเข้าสถานสงเคราะห์ ยังทำให้เขาได้เรียนพิเศษ กระทั่งสามารถเข้าศึกษาด้านจิตวิทยาในวิทยาลัยแห่งหนึ่ง แต่ก็เรียนไม่จบ เมื่อเขาตัดสินใจหยุดเรียนและแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย จากนั้นก็เข้ามาทำงานเป็น สตรีท เอ็ดดูเคเตอร์ ให้แก่ไชลด์ โฮป เอเชีย

ผมพยายามที่จะแนะแนวทางที่ถูกต้องให้แก่เด็กเหล่านี้ มีเรื่องราวที่ทำให้หัวใจสลายเกิดขึ้นมากมาย แต่ขณะเดียวกันก็มีเรื่องน่ายินดี เรื่องที่สัมฤทธิผลเกิดขึ้นเยอะมากเช่นกัน เนอร์จาเล่าว่า มีเด็กคนหนึ่งที่เขาช่วยเหลือ และทุกวันนี้สามารถเรียนจบมหาวิทยาลัยมีชื่อด้วย

ผมไม่ได้หวังรางวัลตอบแทนใดๆ ผมแค่รับฟังเรื่องราวของเด็กๆ เหล่านั้น แล้วพยายามให้คำแนะนำ ตอนที่ผมเคยเป็นเด็กเร่ร่อน ผมต้องปกป้องตัวเอง ไม่เคยมีใครมาแนะนำ มาชี้แนวทางให้ผม ...ทุกวันนี้ขอแค่เด็กๆ สามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาได้ ผมก็ถือเป็นรางวัลอันมีค่าสำหรับผมแล้ว

หน้า 25