งานวิจัยจากทั้งสองทีมเผยแพร่ในนิตยสารเนเจอร์ ฉบับล่าสุดช่วยฉายภาพที่ชัดเจนขึ้น เกี่ยวกับการอพยพของเผ่าพันธุ์มนุษย์ออกจากทวีปแอฟริกา และยังพบว่า เมื่อถึงช่วงหนึ่งจำนวนการเดินทางอพยพเริ่มลดลง โดยไม่รู้อะไรคือสาเหตุปรปักษ์ต่อการอพยพ แต่ช่วงเวลาต่อมาประชากรมากขึ้น และเริ่มกระจายตัวจากกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มที่เล็กลง

งานวิจัยทั้งสองยังแสดงให้เห็นว่าคนแอฟริกันมีความผันแปรมากที่สุด แต่มีดีเอ็นเอกลายพันธุ์น้อยที่สุด ขณะที่ดีเอ็นเอของคนยุโรป-อเมริกันเริ่มมีลักษณะกลายพันธุ์บ้างในบางตำแหน่ง ส่วนงานวิจัยอีกทีมพบว่า คนพื้นเมืองอเมริกัน ชาวโพลีนีเซียน และคนชนชาติที่อาศัยอยู่ในออสเตรเลีย และโอเชียเนีย มีดีเอ็นเอกลายพันธุ์สูงกว่า

ทีมวิจัยนำดีเอ็นเอของคนแอฟริกัน-อเมริกัน15 คน และคนยุโรป-อเมริกัน 20 คน มาตรวจสอบหาความแตกต่างของตำแหน่งเบสบนแท่งดีเอ็นเอ

โดยทั่วไปมนุษย์ทุกชาติทุกภาษาไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนของโลก มีการเรียงของลำดับเบสของดีเอ็นเอเหมือนกัน 99.9% มีเพียง 0.1% เท่านั้นที่แตกต่างกัน หรือเรียกว่า สนิปส์ ความแตกต่างเพียงเล็กน้อยนี้ทำให้มนุษย์แต่ละคนต่างกัน บ้างผมทอง ผมดำ ตาฟ้า ตาน้ำตาล ผิวเหลือง ผิวดำ ผิวแดง เป็นต้น

ส่วนงานวิจัยอีกทีมหนึ่งศึกษาโดยนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยมิชิแกนวิเคราะห์ดีเอ็นมนุษย์ 485 คนทั่วโลก มาตรวจดูความแตกต่างของสนิปส์ ข้อมูลที่ได้สามารถนำมาสร้างแผนที่ความหลากหลายทางพันธุกรรมของมนุษย์ฉบับที่ถือว่ามีรายละเอียดมากที่สุด

พวกเขายังยืนยันความคิดด้วยว่ามนุษย์มีถิ่นดั้งเดิมอยู่ในแอฟริกา และแยกย้ายออกไปถึงตะวันออกกลาง จากนั้นไปยุโรปเอเชีย และเดินทางไปหมู่เกาะแปซิฟิก และทวีปอเมริกาในที่สุด

เนื่องจากการอพยพย้ายถิ่นฐานทำให้ความแตกต่างทางพันธุกรรมลดลงเรื่อยๆดังนั้น คนแอฟริกันที่สืบทอดมาถึงรุ่นปัจจุบันจึงมีพันธุกรรมที่หลากหลายมากที่สุด ส่วนดีเอ็นเอของประชากรลูกหลานที่อพยพไปตะวันออกกลาง เอเชีย และยุโรป มีความผันแปรน้อยกว่า

ทั้งนี้ผลจากการศึกษาดังกล่าว สามารถนำไปสืบสาวต้นกำเนิดบรรพบุรุษของมนุษย์แต่ละคน ไปยังกลุ่มประชากรกลุ่มเล็ก ที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคหนึ่งได้