นับเป็นเรื่องน่าศึกษาไม่ใช่น้อย ยิ่งถ้านำมาเทียบกับแนวทางแก้ปัญหาภาคใต้ของไทยก็ยิ่งน่าสนใจมากขึ้นไปอีก

สิ่งหนึ่งที่เจ้าหน้าที่การท่องเที่ยวของซินเกียงและคณะบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ซินเกียงเดลีพูดเหมือนกันก็คือเป็นผลพวงมาจากรัฐบาลกลางที่ยอมรับในความแตกต่างด้านภาษาและวัฒนธรรมอันหลากหลายของชนชาติกลุ่มน้อย อีกทั้งยังพยายามส่งเสริมความหลากหลายนี้โดยไม่คิดจะกดขี่หรือทำลายหรือกลืนชาติให้เหลือเพียงเผ่าฮั่นเพียงเผ่าเดียว

เหตุนี้ ในแต่ละวัน หนังสือพิมพ์ของพรรคจึงออกเป็นภาษา 4 ภาษาใหญ่โดยใช้ข่าวเหมือนๆ กัน มีทั้งภาษาฮั่น เหว่ย

อู๋เอ่อร์หรืออุยกูร์ คาซาเอ่อร์หรือคาซัคและทาทาเอ่อร์หรือมองโกล เพื่อให้ชนชาติเหล่านั้นได้อ่านข่าวในภาษาของตัวเอง ขณะเดียวกันรัฐยังส่งเสริมให้สำนักพิมพ์เล็กๆ พิมพ์หนังสือของชนเผ่านั้นๆ ด้วย

ชนชาติกลุ่มน้อยเหล่านั้นจึงไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองถูกกดขี่และสามารถอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์ได้ จะมียกเว้นก็แต่คนหยิบมือหนึ่งที่พยายามต่อสู้หมายแยกดินแดนออกไป ซึ่งทางการจีนอ้างว่าคนกลุ่มนี้ได้รับความช่วยเหลือขากต่างชาติที่เป็นคนเชื้อชาติเดียวกันให้ลุกฮือก่อความวุ่นวาย หมายจะบ่อนทำลายความมั่นคงภายในของแดนมังกร แต่การก่อวินาศกรรมนั้นแทบไม่มีผลแม้แต่น้อย เนื่องจากอยู่ในพื้นที่ที่ห่างไกลมาก

ระหว่างการเยือนแดนมังกรครั้งนี้ ดิฉันสังเกตเห็นว่าแต่บะที่นั้น มีนักท่องเที่ยวชาวจีนเที่ยวกันเองมากกว่านักท่องเที่ยวต่างชาติหลายต่อหลายเท่า พอออกปากถามก็ได้คำตอบว่ารัฐบาลโดยเฉพาะที่ซินเกียงมีนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวในประเทศมาก แต่ละปีมีพี่น้องชาวมังกรราว 20 ล้านคนที่มาเที่ยวยังดินแดนอันลึกลับแต่เปี่ยมเสน่ห์แห่งนี้ เทียบกับนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มีแค่หลักแสน ยิ่งไม่ต้องพูดไปไกลถึงนักท่องเที่ยวจากแดนดินถิ่นเจ้าพระยาเน่าที่แต่ละปีมีแต่พันเศษๆ เท่านั้น ผิดกับนักท่องเที่ยวชาวซินเกียงที่เดินทางไปไทยปีละกว่า 9,000 คน

บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์

สมชายหมดความชอบธรรมย่ำกองเลือดเข้ารัฐสภา

ไม่มีใครรู้ว่า เหตุการณ์ความรุนแรงและการเผชิญหน้าระหว่างรัฐบาลกับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย จะจบลง ณ ที่ใด